ดึกแล้วคุณขา

ฝันกลางวัน...เมื่อฉันตื่น
แรงดึงดูดฉุดร่าง...ให้ฉันยืน
รับรู้ความรุนแรง ความเร็วของลูกปืน
ความสุขที่หาย...ใครจะเอามาคืน
ผู้คนรักคน...ที่ฆ่าคน
อุดมการณ์...คือสงครามแห่งเหตุผล
เด็กน้อยลืมตาร้องไห้...เพื่อการดิ้นรน
ความสุขคงหายไป...จากใจคน
คงจะเป็นอีกคน...ที่ต้องค้นหาความจริง
แม้ว่าจะต้องเจอกับการถูกทอดทิ้ง
ตกอยู่ในนิทานความรักของเจ้าชาย เจ้าหญิง
ความสุข...คงหายไปแล้วจริงๆ
จริงก็คงจริง...และเห็นอยู่
ฉันเคยหลับตาและเฝ้าดู
ปัญญาชนเล่าเรียนเพื่อให้เห็นว่าเขายังไม่รู้
"...ความสุขที่หายไป...อาจเป็นครู..."